กล้องฟิล์มของพ่อ

posted on 02 Dec 2011 16:51 by dew-yimyam

กล้องฟิล์มของพ่อ...........................

 

 

แด่พ่อ...ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้ลูกเขียนบทความนี้


----------------------------------------------------------------------------------------

 

เรื่องราวประทับใจหลายเรื่องราว

บางครั้งนึกอยากจะเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจไว้ให้นึกถึง

แต่อาจมีบ้าง..ที่ความประทับใจนั้น เลือนลางหายไปตามกาลเวลา

มนุษย์จึงคิดค้น ผลิตเครื่องบันทึกความทรงจำที่เรียกว่า “กล้องถ่ายรูป” ขึ้นมา

ก่อเกิดความทรงจำ ความประทับใจ ที่สามารถพกพาไปไหนมาไหนได้

ภาพถ่ายบางภาพบอกเล่ารายละเอียด ได้มากกว่าคำพูดเป็นร้อยๆคำเสียอีก

 

พ่อของฉัน...หลงไหลในเสน่ห์ของการถ่ายภาพเหมือนกับใครหลายๆคน

กล้องฟิล์ม YASHICA Electro 35 G ตัวนี้ เป็นกล้องตัวแรกในชีวิตของพ่อ

และก็เป็นกล้องตัวแรกในชีวิตของฉันเช่นกัน...

แม่บอกว่า พ่อมักจะเรียกเจ้ากล้องฟิล์มตัวนี้ว่า “คู่หู” สะพายไหล่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

พ่อภูมิใจกับกล้องตัวนี้มาก เพราะเป็นของชิ้นแรกที่พ่อซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

อายุของ “คู่หู” ของพ่อ ก็ไม่ใช่น้อยๆ เพราะอยู่กับพ่อมาตั้งแต่สมัยเรียนโน่นเลย

แน่นอนว่าอายุอานามก็มากกว่าฉันหลายปี

 

 

วีรกรรมต่างๆนาๆของพ่อกับคู่หู ถูกแม่ถ่ายทอดเป็นเรื่องราวให้ฉันฟังบ่อยๆ

...สมัยที่พ่อเพิ่งคบกับแม่ใหม่ๆ เดทครั้งแรกคือชวนแม่ไปเที่ยวภูกระดึงด้วยกัน

โดยอ้างว่า ต้องการนางแบบเข้ากล้อง

แม่เป็นนางแบบให้ตามคำขอ ส่วนพ่อก็เป็นตากล้องสมความตั้งใจ

ไปๆมาๆ ถ่ายรูปกันจบฟิล์มหมดกล้อง กลับพบว่ายังไม่เปิดฝาเลนส์

สรุปว่า ทริปภูกระดึง จากที่เอาฟิล์มไปสี่ม้วน กลับได้อัดรูปออกมาแค่สามม้วน

สงสัยคงเป็นเพราะ ความรักบังตา แบบที่แม่ว่าเสียแล้ว

สิ่งรอบข้างจึงดูไม่สำคัญ โลกนี่มีเพียงเราสอง

 

 

 

อีกวีรกรรมหนึ่ง ที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าพ่อรักกล้องตัวนี้มาก(กว่าความปลอดภัยของตัวเอง)

นอกเวลางาน พ่อสลัดคราบของพนักงานบริษัทมาเป็นช่างภาพหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น

ตะลุยไปทุกที่ ทั้งตอนฝนตก แดดออก น้ำท่วม และอีกมากมายสารพัดที่จะบรรยาย

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พ่อต้องออกไปกลางทะเลเพื่อทำข่าวเรือประมงอับปาง

พร้อมกับเพื่อนๆนักข่าวและทีมตำรวจน้ำที่เข้าไปช่วยเหลือ

ท่ามกลางลมพายุให้ช่วงมรสุม เรือลำที่พ่อนั่งไปเจอคลื่นพายุเล่นงานจนเรือคว่ำ

ยังนับว่าโชคดีที่พ่อเป็นลูกทะเล จึงสามารถพยุงร่างของตัวเองให้รอดได้

พ่อพยุงตัวเองในน้ำด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างน่ะหรือ

พ่อชูแขนเต็มที่ พยุง “คู่หู” ไว้ในมือ

กว่าตำรวจน้ำจะมาช่วยก็ผ่านไปเกือบสิบนาที แต่ในใจของพ่อคงคิดว่าราวๆสิบชั่วโมง

“ช่วยเอากล้องผมขึ้นไปก่อนครับ น้ำกระเด็นโดนหรือเปล่าก็ไม่รู้”

นี่คือประโยคแรกประโยคแรกที่พ่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่วีรบุรุษขี่ม้าขาวมาช่วย

สุดท้ายทั้งพ่อและคู่หูจึงรอดชีวิตมาได้ พร้อมกับภาพข่าวสวยๆ


 

 

หลายคนอาจคิดว่ากล้องฟิล์ม มันเชยล้าสมัยไปแล้ว ถ่ายกล้องดิจิทัลง่ายกว่ากันเยอะ

ฉันไม่ปฏิเสธการใช้กล้องดิจิทัล และตอนนี้ก็มีกล้องดิจิทัลพกพาไปไหนมาไหนด้วย

แต่ก็ไม่ทิ้งกล้องฟิล์ม “คู่หู” ของพ่อ

...กล้องดิจิทัล ใช้งานง่าย สะดวก รวดเร็ว เกิดว่าถ่ายไปแล้วไม่ชอบใจก็ลบออก

รูปไหนไม่สวยไม่ถูกใจก็สามารถที่จะปรับแต่งได้ เสริมโน่น เติมนี่ ก่อนที่จะอัดภาพออกมา

แล้วสมัยนี้ค่าอัดรูปจากกล้องดิจิทัลก็ราคาถูกกว่ากล้องฟิล์มอยู่หลายบาท

แต่ถ้าแบตเตอรี่หมด กล้องดิจิทัลก็แทบจะหมดประโยชน์ไปเหมือนกัน

อีกทั้งฉันคิดว่าภาพที่ได้ ยังดูไม่เป็นธรรมชาติเหมือนกับการใช้กล้องฟิล์ม...

 

 

 

...กล้องฟิล์มของพ่อ อาจจะดูล้าสมัยในสายตาคนอื่น

แต่ฉันกลับมองว่า มันยังมีความคลาสสิกและทันสมัยอยู่เสมอ

กล้องฟิล์มของพ่อ เป็นครูสอนฉันในหลายๆเรื่อง ทั้งความอดทน ความพิถีพิถัน

ลักษณะเด่นของกล้องฟิล์มคือเมื่อถ่ายแล้วไม่สามารถลบหรือแก้ไขรูปที่ถ่ายไปแล้วได้

กดชัตเตอร์หนึ่งครั้ง ถือเป็นการสิ้นสุดกระบวนการถ่ายรูปทันที

เลยกลายเป็นว่าฝึกความคิดสร้างสรรค์ ความช่างสังเกตให้ฉันไปโดยปริยาย

ถ้าจะเปรียบการถ่ายรูปเป็นการเสี่ยงโชค ก็ดูจะไม่ผิดนัก

เมื่ออัดภาพออกมา บางภาพดีเกินคาด แสงสวย มุมสวย ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ

ต่างกับบางภาพที่เหมือนยังขาดๆเกินๆอะไรไปบางอย่าง

แต่ก็งดงาม งดงามในความไม่สมบูรณ์แบบ ใบแบบของกล้องฟิล์ม

นี่แหละคือเสน่ห์ของกล้องฟิล์มที่พ่อและฉันหลงไหลจนถอนตัวไม่ขึ้น

สิ่งที่กล้องฟิล์มเหนือกว่ากล้องดิจัลทัลอย่างเห็นได้ชัดคือ ถ่ายได้ทุกสถานการณ์ ทุกที่

ไม่ต้องหงุดหงิดกับภาวะแบตเตอรี่หมด เพราะไม่ง้อแบตเตอรี่...

 

 

 

ทุกวันนี้ กล้องฟิล์มของพ่อ ถูกฉันกดชัตเตอร์ลองฝีมือไม่บ่อยเท่ากลับกล้องดิจิทัล

ฝีมือของฉันในการใช้กล้องฟิล์ม ด้อยกว่าพ่ออยู่มากโข ปรับโน่นนี่ไม่ค่อยจะได้เรื่อง

จนทำ “คู่หู” ของพ่อพังไปหลายรอบ เดือดร้อนแม่ที่ต้องพา “คู่หู” ของพ่อ ไปหาหมออยู่บ่อยๆ

แต่ก็ดีใจ ที่ภาพทุกภาพในฟิล์ม ถูกนำไปอัดใส่อัลบัม อวดโฉมให้แม่ชมอยู่เสมอ

 

-----------------------------------------------------------------------------------------

  

พ่อจ๋า...

ลูกกลับมาบ้านคราวนี้ได้จับ “คู่หู” ของพ่อมาลองฝีมืออีกตามเคย
แล้วก็อดไม่ไหวที่จะมาเล่าเรื่องของพ่อกับคู่หูให้ชาวเอ็กซ์ทีนได้อ่านกัน
ประกาศให้รู้กันไปเลยว่าพ่อของลูกกับคู่หูเท่ห์ขนาดไหน ป๊าดดดด ดดด ด
สมัยนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าไปเยอะแล้วจ้ะ คนเขาเลยนิยมกล้องดิจิทัลกันมากกว่า
แต่พ่อไม่ต้องน้อยใจไปนะ กล้องฟิล์มของพ่อน่ะ ลูกยกให้เป็นครูของลูกไปแล้ว
ไม่ว่ากล้องไหนๆ มันก็ทำให้ลูกมีความสุขทุกครั้งที่ได้กดชัตเตอร์
พ่อจ๋า รอยยิ้มของคนอื่นที่ลูกมองผ่านเลนส์ช่องเล็กๆ มันทำให้ลูกสุขใจจัง
แม่ยังชมบ่อยๆเลยว่า ลูกถ่ายภาพออกมาได้อารมณ์ ฝีมือดีกว่าก่อนเยอะเลยจ่ะ
ถ้าพ่อได้เห็นฝีมือของลูก พ่อคงภูมิใจอยู่ไม่น้อยเลยหล่ะจ้า (แม่บอกมา)
พ่อจ๋า แม่กับลูกสบายดี แม่ดูแลลูกดีมาก แม่ไม่เคยทำให้ลูกรู้สึกว่าขาด
แม่เป็นผู้หญิงที่แกร่งที่สุดเท่าที่ลูกเคยเจอมาในชีวิต
แม่ยังเล่าเรื่องราวของพ่อให้ลูกฟังอยู่เหมือนเดิม บางเรื่องก็เล่าเป็นรอบที่ร้อยแล้ววว วว ว
แต่แม่ก็ทำให้ลูกสนุกได้ทุกรอบที่เล่าเลยจ้า

พ่อจ๋า เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว นานพอๆกับอายุของลูก
ลูกบุญน้อยที่ได้อยู่กับพ่อแค่ห้าสิบวัน แต่ก็รู้นะว่าพ่อรัก ^ ^
มันทำให้ลูกมีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่าเรื่องพ่อคนเก่งของลูกให้เพื่อนๆฟัง
ยิ่งลูกโตขึ้น ใบหน้าของลูกยิ่งเหมือนพ่อเข้าไปทุกที (อันนี้ญาติเราบอกมาน่ะจ้ะพ่อ)
ลูกยังขำเลย ที่แม่เล่าว่า ตอนลูกคลอดใหม่ๆ พ่อแทบจะเซ็นกำกับ “สำเนาถูกต้อง”

...พ่ออยู่ตรงนั้น ลูกหวังว่าพ่อคงสบายดี แน๊ะ คงแอบมองลูกอยู่ตลอดเวลาด้วยล่ะสิ
พ่อไม่ต้องห่วงนะ ลูกจะดูแลแม่ดูแลครอบครัวเล็กๆของเราเองจ้ะ
ลูกสัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุด เท่าที่ความสามารถของลูกคนหนึ่งจะทำได้
พ่อของลูก หลับให้สบายนะจ๊ะ ...
พ่อยังอยู่กับลูกเสมอ เพราะเลือดครึ่งหนึ่งของลูก เป็นเลือดของพ่อ

...ลูกของพ่อ...

 

-----------------------------------------------------------------------------------------

 

แม่...ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แม่...ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่เข้มแข็งยิ่งนัก

แม่...ผู้ที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของลูกตลอดเวลา

แม่...ผู้ที่ยึดมั่นในความรักจนฉันทึ่ง

แม่...ผู้ที่มีอิทธิพลกับฉันมากที่สุด

แม่...ผู้ที่ทำให้ทุกๆความพยายามของฉันมีความหมาย

แม่...ผู้ที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันมีค่ามากแค่ไหน

ฉันไม่ได้รักแม่เท่าชีวิต แต่แม่ คือชีวิตของฉัน

 

 

 

เนื่องในเดือนมหามงคลนี้ ขอให้ชาวเอ็กซ์ทีนและครอบครัวมีความสุข

กายแข็งแรง ใจแข็งแรง ฝันแข็งแรง

สำหรับคนที่ยังมีพ่ออยู่ คำบอกรักมากมาย ยังไม่เท่ากับการเอาใจใส่ดูแลท่าน

คนที่คอยโอบอุ้มดูแลเลี้ยงดูเราตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก

แล้วเราจะไม่เสียใจเลยที่ได้ทำสิ่งนั้นลงไป

ไหว้ตอนเป็น ดีกว่าเซ่นตอนตาย

 

 

 

 

 

...........................................................จับฉ่าย.......................................................